Leksykon budowlany

Tynki wielowarstwowe

Tynki składające się z dwóch lub więcej warstw. Tradycyjne tynki cementowo-wapienne składają się z 3 warstw (obrzutka, narzut, gładź) różniących się proporcjami składników cement/wapno/piasek. Zasada układania tynków wielowarstwowych jest taka, aby warstwy różniły się między sobą granulacją piasku, oraz wytrzymałością. Obrzutka powinna mieć wytrzymałość mniejszą niż wytrzymałości podłoża, na którym układane są tynki. Każda kolejna warstwa powinna mieć mniejszą wytrzymałość niż poprzednia. W kolejnych warstwach rośnie ilość wapna.

Naturalna pompa ssąca - w tradycyjnych tynkach cementowo-wapiennych trójwarstwowych występuje zjawisko podciągania kapilarnego wody w kierunku od podłoża na zewnątrz tynku. Każda warstwa tynku oparta jest na innej granulacji piasku, co w rezultacie przekłada się na średnicę tworzonych kapilar. Największą średnicę posiadają one w warstwie przy murze a najmniejszą w warstwie gładzi. Tworzy się w ten sposób naturalna pompa ssąca odciągająca wilgoć z muru. Dodatkowo pierwsza warstwa staje się magazynem soli i zanieczyszczeń.

Strefy kondensacji - obszar tynku, w którym występuje zahamowanie lub zmniejszenie strumienia przepływu pary wodnej. Jest to spowodowane spadkiem przepuszczalności materiału. Rezultatem jest narastanie prężności pary wodnej (podwyższona temperatura) lub wykraplanie się wody (obniżona temperatura). Tynki o źle dobranej przepuszczalności kolejnych warstw ulegają stopniowej destrukcji. Utworzeniu stref kondensacji owocuje rozwarstwieniem tynków, lub odpadaniem ich całymi płatami od podłoża. Do renowacji starych tynków cementowo-wapiennych nie powinno stosować się tynków, które mają mniejszą przepuszczalność np. tynków cementowych. Strefy kondensacji powstają również wówczas, kiedy tynki pokrywa się farbami nieprzepuszczalnymi dla pary wodnej.

Powrót

mgr inż. Joanna Nowaczyk

Doradca Techniczny

Zadaj pytanie naszemu ekspertowi